നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ഒരു കഫേയുടെ കോണിലിരുന്ന് മീര തന്റെ ഡയറിയിൽ എന്തൊക്കെയോ കുറിക്കുകയായിരുന്നു. ജനൽ ചില്ലുകളിലൂടെ പുറത്തെ മഴ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോഴാണ് ഒരാൾ വന്ന് അനുവാദം ചോദിച്ചത്.
"ഇവിടെ ഇരുന്നോട്ടെ? വേറെ എവിടെയും സീറ്റില്ല."
അത് വരുൺ ആയിരുന്നു. നനഞ്ഞ കുട മടക്കി വെച്ച് അവൻ ചിരിച്ചു. മീര വെറുതെ തലയാട്ടി. കുറച്ചു നേരം അവർക്കിടയിൽ മൗനമായിരുന്നു. കഫേയിലെ പാട്ടിന്റെ ഈണവും മഴയുടെ ശബ്ദവും മാത്രം.
പെട്ടെന്ന് വരുൺ ചോദിച്ചു, "നിങ്ങൾ എഴുതുന്നത് കവിതയാണോ അതോ കഥയോ?"
മീര ഒന്ന് മടിച്ചു, പിന്നെ പറഞ്ഞു, "രണ്ടുമല്ല, വെറുതെ ചില ചിന്തകൾ."
ആ സംഭാഷണം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു. വാക്കുകൾ പിന്നീട് ചിരിയിലേക്കും, ചിരി സൗഹൃദത്തിലേക്കും വഴിമാറി. ആ കഫേ അവരുടെ സ്ഥിരം കൂടിക്കാഴ്ചാ കേന്ദ്രമായി.
ഒടുവിൽ ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, അതേ ജനൽ അരികിലിരുന്ന് വരുൺ ഒരു കൊച്ചു പെട്ടി മീരയ്ക്ക് നേരെ നീട്ടി. അതിൽ ഒരു സ്വർണ്ണ മോതിരമല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട മയിൽപ്പീലി തൊടുത്ത ഒരു ബുക്ക്മാർക്ക് ആയിരുന്നു.
"നിന്റെ കഥകളിൽ ഇനി എനിക്കും ഒരിടം തരാമോ?" വരുൺ ചോദിച്ചു.
മീരയുടെ മറുപടി ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കത്തിലുണ്ടായിരുന്നു. പുറത്ത് മഴ തോർന്ന് ആകാശത്ത് ഒരു മനോഹരമായ മഴവില്ല് വിരിഞ്ഞു. അവരുടെ പ്രണയത്തിന്റെ തുടക്കം കുറിച്ചുകൊണ്ട്.
Write a comment ...